ਕਲਮ ਚੁਕੀ ਕੁਸ਼ ਲਿਖਣੇ ਲਈ ਮੈਂ,
ਪਰ ਕਿਸਦੇ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਾ ?
'ਸਫਰ ਸੋਚ ਦਾ' ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸੀ
ਸੁਣੋ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਕੀ-ਕੀ ਵਿਖਦਾ !
ਪੇਲਹਾ ਵੇਖੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਮੈਂ,
ਜਿਹਨਾ ਜਗਤ ਵਿਖਾਇਆ
ਰਬ ਜੇਹਿਆ ਇਹਨਾ ਮੂਰਤਾਂ ਲਈ,
ਮੈਂ ਕੁਜ ਵੀ ਲਿਖ ਨਾ ਪਾਇਆ
ਥੋੜਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਵੇਖੀ,
ਇਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ
ਹਰ ਇਕ ਨੂ ਏਸ ਮੰਦਿਰ ਕੋਲੋ,
ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਉਜਾਲਾ
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲੋ ਹਰ ਕੋਈ ਸਿਖਦਾ ,ਫੇਰ ਦਸੋ ਓਹਦੇ ਵਾਰੇ ਕੀ ਲਿਖਦਾ?
ਘੁਮਦੇ-ਘੁਮਦੇ ਨਿਗਾਹ ਮੇਰੀ,
ਬਾਡਰਾ ਉਤੇ ਗਈ
ਹਿਕ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜੇ ਸੂਰਮੇ,
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ
ਮੌਤ ਜਿਹਨਾ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ,ਹੁੰਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਸਲਾਮ
ਏਨੇ ਜੋਗਾ ਨਈ ਸੀ ਮੈਂ,ਕੇ ਲਿਖਾ ਓਹਨਾ ਲਈ ਪੇਗੈਮ !
ਪੰਛੀ ਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਵੇਖੇ,
ਰਾਹ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ
ਮਜਬੂਰੀ ਦੇ ਵਿਚ ਰੇਹਨ ਵਿਚਾਰੇ,
ਥਾਂ-ਥਾਂ ਚੁੰਗੀਆ ਭਰਦੇ
ਮਾਰ ਉਡਾਰੀ ਉੱਡ ਜਾਬਨ ਓਧਰ ,ਜਿਥੇ ਦਾਨਾ -ਪਾਣੀ ਘਲੇ
ਲਿਖਣਾ ਤਾ ਚਾਹਵਾ ਇਹਨਾ ਲਈ ਕੁਸ਼ ,ਪਰ ਕਲਮ ਹੀ ਨਾ ਚਲੇ
ਅੰਤ ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ,
ਓਹ ਆ ਗਿਆ ਅਸਲ ਟਿਕਾਣਾ
ਹਰ ਰੂਹ ਨੇ ਹੈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੋ,
ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਰਹੀ ਜਾਣਾ
'ਸਫ਼ਰ ਸੋਚ ਦਾ' ਮੇਰਾ ਤਾ
ਬਸ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਮੁਕਇਆ
ਇਕਠ ਜੇਹਾ ਦੇਖ ਹਥ ਮੇਰੇ ਨੇ ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਲਮ ਨੂ ਚੁਕਇਆ
ਭੀੜ ਜੇਹੀ ਦੇ ਵਿਚ -ਵਿਚਾਲੇ , ਇਕ ਬਲਦੀ ਪਈ ਸੀ ਚਿਖਇਆ
ਫੇਰ ਡਰਦੇ ਮਾਰੇ 'ਮੰਗਲ' ਨੇ ,ਬਸ 'ਵਾਹੇਗੁਰੁ' ਹੀ ਲਿਖਇਆ
|
