ਕਦੀ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਰਸ ਪੀ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ 

ਮੇਰੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਕੇ  ਕਿੰਝ ਬੁਝੇਗੀ ਤੇਰੀ ਪਿਆਸ.....

 

ਸੰਭਲ ਕੇ ਕਿੰਝ ਚਲੇਂਗਾ ਤੂੰ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀਆਂ ਅੰਨੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ 

ਮੇਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਦੇ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਰਾਹ ਕਿੰਝ ਆਉਣਗੇ ਰਾਸ 

 

ਤੂੰ ਸੰਵਰ ਜਾਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਰੁਲ ਹੀ ਕਿਉ ਨਾ ਜਾਵਾਂ 

ਮੇਰੀਆਂ ਅਖਾਂ ਚ ਤੂੰ ਵੀ ਖੋਰੇ ਤੱਕੇ ਹੋਣਗੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ 

 

ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਣ ਕੇ ਰਿਹਾ ਕਰ 

ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਚ ਹੀ ਹਾਂ , ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਰ ਤੂੰ ਉਦਾਸ 

 

ਤੂੰ ਬੇਕਰਾਰ ਨਾ ਇੰਝ ਹੋਇਆ ਕਰ , 

ਰੱਬ ਦੀ ਮੇਹਰ ਹੀ ਰਹਿਣੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਤੇ

"ਨਵੀ" ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਤੂ ਕਮਲਿਆ ਰਖੀਂ ਏਨਾ ਕੁ ਵਿਸ਼ਵਾਸ 

 

-ਨਵੀ 

 

 

Yes, Navi ! It's different. Well-worded and well written.

 

There is depth and intensity in the poem...

 

ਮੇਰੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਕੇ  ਕਿੰਝ (ਕਿੰਜ) ਬੁਝੇਗੀ ਤੇਰੀ ਪਿਆਸ.....

 

ਤੂੰ ਸੰਵਰ ਜਾਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਰੁਲ ਹੀ ਕਿਉ ਨਾ ਜਾਵਾਂ 

Last but not the least...The title reflects artistry and grasp...Simply graceful!!!

 

Keep writing. TFS ! 

Bahut khoob likhia 

but i think ki pyaas bani rahe tan e taste aa

pyaas bujh jaave tan paani da mull ghat janda 

 

ehsaas dunge aa bahute shabad jode ne dunghe ehsaas bhiji rachan nu salaam

jeo

ੲਿਕ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾੲੀਆਂ ਮਾਪਦੀ ਨਫ਼ੀਸ ਰਚਨਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਏ ਤੁਸੀ ਨਵੀ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਖੂਬ ਲਿਖਿਆ ਏ ਤੁਸੀ,ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਜੀ।

jagjit sir , gurpreet g te sandeep ji .....hmesha di tarah eni honsla afzaayi karn lyi dilo shukar guzaar haan

 

thank you so much