ਧਰਤੀ ਸੋਕੇ ਜਲ,ਪਾਣੀ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਉਤਪੱਤੀ।
ਸੱਭ ਕੁਝ ਦੇ ਵਹਾਅ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਹਿੱਤ।

ਸੂਰਜ ਸੁਕਾਏ ਧਰਤ ਭਾਫ਼ ਬਣ ਉੱਡਦਾ ਪਾਣੀ ।
ਹਵਾ ਲਏ ਉਡਾ ਫਿਰ ਜਾ ਵਗੇ ਨਦੀਆਂ ਥਾਣੀ।

ਹਵਾ ਫੂਕਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇਹਿ,ਕਾਜ ਮਨ  ਕਰਮ ਨੂੰ।
ਚਲਾਏ ਖੁਦ ਸੰਯੋਗ ਵਿਯੋਗ ਸੱਭ ਚਿੰਤਾ ਉਸਨੂੰ।

ਚਿੰਤਨ ਵਿਖਾਏ ਰਾਹ,ਉਮਾਹ ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਪ੍ਰੇਮ ਚਿੱਤ।
ਪ੍ਰਾਣ ਮੰਗੇ ਵਿਸਥਾਰ,ਸੱਭ ਪ੍ਰਾਣ ਆਧਾਰ ਮਿੱਤ।

ਆਕਾਸ਼ ਕਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਗਿਆਨ ਸੰਸਾਰ ਦਾ।
ਪਰਤ ਉਠਾਏ ਧਿਆਨ, ਮਨ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਦਾ।

ਲਏ ਲਗਾਏ ਚਿੱਤ ਅੰਤਰ ਮਨ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਪਣੇ।
ਸੁਰਤ ਟਿਕਾਵੇ ਆਪ, ਮਿਲਾਪ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ।

ਅਗਨ ਸਮਾਵੇ ਊਰਜਾ ਕਰਨ ਸੰਯੋਗ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ।
ਆਪ ਚੁਕਾਵੇ ਭਰਮ ਮਨ ਕਾਰਨ ਧਿਆਨ ਨੂੰ।

ਕਰੇ ਆਪ ਪਹਿਚਾਣ ਮਨ, ਲੀਨ ਵਿੱਚ ਪਸਰਿਆ।
ਸੋਈ ਆਏ ਪ੍ਰਵਾਨ ਜਿਨ ਮਨ ਟਿਕਾਉ ਧਰਿਆ।

bahut khoob ji......... shows ur deep thoughts........ inj lgda a jiwe religious te poetic views dono hi likhn waale de ander khoob wassde ne.

bahut sohna likhea g....!

Thanks for reading and appreciation