ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੋਂ ਲੰਘਣਾ, ਸਾਡਾ ਨਾ ਉੱਚਿਆ ਨੂੰ ਭਾਏ,
ਮਾਂ “ਕਲਸਾਂ” ਦੇ ਜਾਏ, ਉਦੋਂ ਜੱਗ ਨੂੰ ਤਾਰਨ ਆਏ,
ਪੋਥੀਆਂ ਪੜ੍ਹ ਪੰਡਤ ਥੱਕੇ, ਕੁੰਝ ਨਾ ਪੱਲੇ ਪਾਏ,
ਬਿੰਨ ਪੜੇ “ਰਵੀਦਾਸ ਗੁਰੂ” ਪੰਡਤ ਚਾਹੁੰ ਜੁੱਗ ਕਹਿਲਾਏ,
ਹੰਕਾਰੀ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ “ਰਵੀਦਾਸ” ਨਾਲ ਸ਼ਰਤ ਲਗਾਈ,
ਗੋੜੇ ਡੁੱਬ ਗਏ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾਂ ਦੇ, ਗੂਰਾਂ ਦੀ ਪੱਥਰੀ ਲਏ ਤਰਾਈ,
ਵੇਖ ਕੇ ਏਹ ਚਮਤਕਾਰ , ਸਾਰੇ ਪੰਡਤ ਚਰਨੀ ਗੂਰਾਂ ਦੇ ਧਾਏ,
ਬਿੰਨ ਪੜੇ “ਰਵੀਦਾਸ ਗੁਰੂ” ਪੰਡਤ ਚਾਹੁੰ ਜੁੱਗ ਕਹਿਲਾਏ,
ਰੱਬ ਬਣ ਕੇ ਫਕੀਰ, ਪਾਰਸ ਹੱਥ ਗੂਰਾਂ ਦੇ ਫੜਾਏ,
ਰੰਬੀ ਨੂੰ ਜਦ ਛੋਹਿਆ ਪਾਰਸ, ਰੰਬੀ ਬਣ ਸੋਨਾ ਲਿਸ਼ਕਾਏ,
ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀ ਹੈ ਏਸ ਦੀ, ਆਖੇ “ਰਵੀਦਾਸ” ਮੈਂਨੂੰ ਤਾਂ ਨਾਮ ਪਾਰਸ ਹੀ ਭਾਏ,
ਬਿੰਨ ਪੜੇ “ਰਵੀਦਾਸ ਗੁਰੂ” ਪੰਡਤ ਚਾਹੁੰ ਜੁੱਗ ਕਹਿਲਾਏ,

ਲੇਖਕ ਗਗਨਦੀਪ ਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਵਿਰਦੀ(ਗੈਰੀ)