hanji Satti ji, koshish poori hundi aa ki vadh ton vadh kita javey... but kise level te aa ke asin apni life ch involve ho ke mallo-malli angauley ho he jane aa....

Main bahut emotional aa es mamle ch.... jad v eda da kuj dekhdi a tan rabb wall nu munh karke 2 mint sochdi aa... shayad rabb nu mere questions sun jaan.....

Parmatama sab da bhala karey te meher te pyar bhareya hath sab de siir te rakhey...

And Hardeep ji again milions salutes to you to write on such issue.... not everyone has thinking upto that level.

amazing hardeep ji.....

 

te bilkul  asi kade kade khij ke kujh keh dinne haan .. te baad ch mehsoos hunda te nazraan fer usse nu bhaldiya hundiya .......

 

te satti n kuljeet ji jinna ho sakey karna chahida .......

 

par kuljeet ji naal v sehmat haan ke kayi waari asi apniya uljhnaN ch fasein hunne aan ke chaah k v kujh nahi kar sakde hunde..... te uss wele bahut bebas mehsoos karda haan main jad kise eho jehe bache nu sarhak te vekhda haan......

 

 

thanx amrinder ji

 

asal ch aapan kae vaar ehdan da khij k kuch keh jaande haan,jis da pashtava sari umar naal turda hai.

 

kuljit ji tuhada kehna bilkul sahi hai k aapan aapnian uljana ch fass k bahut vaar avesle ho jaande haan.

satti ji ne tan es kam val poori imandari naal paer dharea hoea,so salute tan ohna nu hai.

ardaas har time ehi rehndi hai,k kadi v kise d help time baba ji sada hath pishey na hon dein.baki bahut vaar aapnian majboorian he ehdan da aa jaandian hun,jis agey kuch karna sadey vass ch nae hunda.

no words i have left to write this time,..............its a down to earth and above the sky limit poetry,................

 

The subject matter of Hardeep Ji's verse is real, lively, poignant and brimming with humanitarian spirit...I sincerely felt, it deserves to be honoured and celebrated on this Forum by way of being made available in our own ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ beside Roman Punjabi| ਇਸ ਲਈ Translation ਸੇਵਾ ਪਰਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜੀ |

 

ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਢਿੱਡ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਇਆ ਹੈ : ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖਾਲੀ ਅੱਡਿਆ ਹੱਥ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹਨ |

ਭੁੱਖੇ ਬਾਲਾਂ ਦੀ ਆਂਦਰ ਬੋਲਦੀ ਐ, 

ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਟੋਲ੍ਹਦੀ ਐ, 

ਆਸਵੰਦ ਹੈ, ਖੌਰੇ ਉਦ੍ਹੀ ਖਾਲੀ ਝੋਲੀ ਭਰ ਜਾਵੇ 

 

ਜ਼ਰਾ ਕੰਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣ...

ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਨਗੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ

ਮਿਲਣਗੇ ਅਣਭੋਲ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ

ਮਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਜੀਵ ਪਾਤਰ 

 

ਹਉਕੇ ਭਰ ਰਿਹਾ ਬਾਲ ਮਨ 

ਜੋ ਸ਼ੀਸ਼ੇ 'ਚੋਂ ਖਿਡੌਣੇ ਤੱਕਣ

ਦੇ ਜੁਰਮ 'ਚ ਮਾਰ ਖਾਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ -  

 

ਬੜਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ 

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਰਲਿਆਂ ਦਾ 

ਜੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕੁੱਟ ਖਾ ਉਪਜਿਆ ਹੈ 

 

ਸੁਣ ਤੂੰ ਜ਼ਰਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ,

ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤਾਂ ਕਰ ਸੁਣਨ ਦੀ

ਪਰ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਿਆ,

ਤਾਂ ਸਮਝ ਲਵੀਂ 

ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਹੋਣ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਤੇ ਤੂੰ ਤੁਲ ਗਿਆ ਹੈਂ 

ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨ ਕੇ 

ਪਸ਼ੂ ਜੂਨ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ |

 

ਓ ! ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਨ 'ਚ ਸਮਾਂ ਲਗਣਾ

ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ:

ਭੁੱਖੇ ਬਾਲ ਮਨ ਦੀ ਆਂਦਰ 

ਤਾਂ ਰੋ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾਏਗੀ   

ਪਰ !!!

ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਪਾਏਗੀ ???

ਕਿੱਥੇ ਥਾਂ ਲੈ ਪਾਏਗੀ ???